प्रिय शक्ति...
पाहिलं काल तुझं चित्र...
तुझ्या डोळ्यातली अगतिकता...
तुझे हात करकच्चून बांधलेले...
मान आणि मन झुकलेले होते जमिनीच्या गर्भाकडे...
तुझा अगतिक चेहरा, तुला होणाऱ्या अमाप आणि असह्य वेदनांची साक्ष देत होता...
वरून तुझ्या असह्यतेवर फिदीफिदी हसणारी पुरूषप्रधानता तुला...
एक बाजूला तुला शृंगाराच्या, सौंदर्याच्या आणि स्त्रीत्वाच्या तथाकथित मानसिक बेडयांनी जखडून ठेवताना पाहिली ....
तर दुसरीकडे त्याच बेडयांना संस्करांचा सोन्याचा मुलामा
लावून मिरवताना मी तुला पाहिलं...
तुझ्या भाळावरच्या भल्या मोठ्या कुंकवाला ही तुझ्या पायातल्या...
साकळणून...सुकलेल्या रक्ताचीच लाली आली होती...
प्रिय शक्ति...
तू ठरव अगोदर, तुला कुणाशी लढायचंय...
पुरुषांशी, पुरुषप्रधान - पितृसत्ताक व्यवस्थेशी की...
तुझ्यातल्याच 'शरण जाऊन हसत हसत रूढी परंपरांच्या जुवाचं मरण खांद्यावर घेणाऱ्या' गुलाम स्त्रीत्वाशी....
सर्वच पुरुषांना एका लायनीत नको ग उभा करुस...
नाहीत जोखता येत सर्वजण एकाच मापानं...
विश्वास ठेव या देशात पुरुषप्रधान - पितृसत्ताक व्यवस्थेच्या बुडाखाली आग लावणारा एक पुरुषच होता...
तू विश्वास तर ठेव त्या महान क्रांतीसूर्याचा प्रकाश आपल्या मन, मेंदू आणि मनगटात साठवून तुझ्या सोबत उभा राहायला
नव्या युगाचा जोतिबा तयार आहे...
तोच उलथवून लावील ही पुरुषप्रधान - पितृसत्ताक व्यवस्था...
आणि आणील समतेचं राज्य...
पण त्याला तुझ्या खंबीर आणि निडर साथीची गरज आहे...
कारण तो तुझ्याशिवाय अपूर्ण आहे....
प्रिय शक्ति...
तू अशी थकून , हरून बसलेली ...मला अजिबात आवडणार नाही....
तुला एल्गार करावाच लागेल....युद्ध पुकारावंच लागेल... त्याची सुरुवात मात्र तुझ्या स्वतःच्या धारणांशी लढण्यापासूनच करावी लागेल...
बाकी तुझ्या डोक्यावरची उन्हं पेलायला मी सोबतीला आहेच...
No comments:
Post a Comment