बाबासाहेब बॅरिस्टर होऊन लंडनहून भारतात परत येताच त्यांच्या स्वागतासाठी कार्यकर्त्यांची गर्दी बंदरावर झाली.लक्ष्मी बाई म्हणाल्या "अगं रमा आवर लवकर साहेब पोचले पण असतील" रमाई qट्रंक मध्ये काहीतरी शोधत होती. शेवटी त्या लक्षमीबाईना म्हणाल्या ,"ताई, तुम्ही पुढे चला मी आलेच," सर्वांची नजर फक्त बाबासाहेबांवर होती तर बाबांची नजर रमाईच्या वाटेवर होती.थोड्या वेळाने त्यांना दुरून येताना रमाई दिसली - बाबासाहेबांच्या डोळ्यात टचकन पाणी आलं, रमाई गर्दीत सर्वांच्या मागे उभी होती.रमाई ट्रंक मध्ये साहेबांच्या सत्कार समारंभाला जाण्यासाठी नेटकं लुगडं शोधात होती.पण फाटक्या संसाराची ठिगळं जोडताना तिच्या लुगड्यांनाही तितकीच ठिगळं होती.शेवटी रमाई जे हाताला लागलं ते नेसून साहेबांच्या सत्कार समारंभाला आली. ते म्हणजे कोल्हापूरच्या छ.शाहू महाराजांनी बाबासाहेबाना दिलेला मानाचा शेला होता. आणि हे फक्त दोनच व्यक्तींना माहिती होत एक रमाई आणि बाबासाहेब.दोघांच्या डोळ्यातून घळघळ अश्रू वाहू लागले...ते दृश्य पाहून क्षणभर बंदरावरचा अल्लड वारा गहिवरला आणि समोरच्या सागराने आपल्या निळाशार शेल्याने डोळे पुसले...

प्रा.सागर कांबळे करवीर