पहिला पाऊस झाला की रानातली लगबग सुरू व्हायची...
रानं करायला घायचा आमचा मामा..आम्ही घरची मंडळी रानातली काम करायला जायचो...अंगावर टपोरे थेंब झेलत, बांधाच्या बाजून टिकाव,कुदळ घाव घालत,बांधाला कड मारायचो, किंवा हातात खोरं घेऊन गुढघाभर चिखलात चिखल घुट्टा मग भात लावणं...!
पाऊस वाढला की मग घराकडे यावं लागायचं...मस्त गरम पाण्याने अंघोळ करून ,गरम कपडे घालून गोधडीत शिरायचं...त्यावेळी शेणाने सारवलेली जमीन अजूनच ऊब द्यायची...
याच दिवसात गावाकडं बेंदराची लगबग असायची...सजवलेल्या बैलजोड्या अजून उठून दिसायच्या, आम्ही चिखलाच्या बैलजोड्या पूजयचो... लव्हाळ्याच्या शेंड्या तोडून त्याची ही पूजा व्हायची..पिंपळाच्या पानांचं दारावरचं तोरण अजून ही नजरेसमोरून जात नाही...माझ्या आईच्या(आजीच्या) हातच्या पुरण पोळी आणि येळवणी ची आमटीला कशाची ही सर नाही यायची...
आज ते दिवस आठवतात, आईची आठवण येते...आज आई नाही...घर मोकळं वाटतं...रानही तशीच पोरकी...
No comments:
Post a Comment